Gedachtendomino…

Gedachtendomino…

Ik wacht op mijn bestelling, wanneer een keurige zestiger binnenstapt, type huisarts. Het personeel herkent hem meteen, waarna hij bestelt wat hij blijkbaar altijd bestelt en wil inderdaad geen sambal. De man lacht er zelfs guitig om. Terwijl hij de broodjes in zijn tas stopt, wordt mijn bestelling omgeroepen. Ik hoef alleen nog te betalen.

De huisarts is eerst, steekt zijn pas in het apparaat en worstelt omzichtig met zijn pincode. Ik kijk bewust niet. De dame achter de toonbank en ik wisselen een blik van verstandhouding.

'Even wachten tot hij klaar is', glimlacht ze. Ik knik en kijk weer naar de man.
Behulpzaam zeg ik: 'U kunt uw pas er ook opleggen. Dan hebt u geen pincode nodig'.
'Ja, ik weet het. Maar dat is veel te veel gedoe voor die acht gulden.'

Ik snap twee dingen niet: pas erop, piep en klaar, dus wat nou gedoe? En ook die 'acht gulden'. Die zijn van 16 jaar geleden. Op weg naar huis ontstaat in mijn hoofd een gedachtendomino...

No Comments Yet.

Leave a comment