Zo’n dag

Zo’n dag

Zondag. Vroeg op. Er moet een muur paars worden geverfd. Bakkie koffie, regen tegen de ramen en nog voor het ontbijt aan de slag. Krantje als ondergrond, kilometer afplakken, kwasten klaar, blik verf erbij, roller in de aanslag, schroevendraaier onder de deksel, plop. Blauw.

Dat wordt lastig, want hoe verf je een muur paars met blauw?

Nieuw plan. Ik verf een andere muur blauw. Moest toch. En omdat het nog vroeg is, duurt het nog wel even voordat de DoeHetZelf open is. Het blijft regenen. Op de fiets ben ik er in een kwartier en eigenlijk komt het wel goed uit, want er moet ook nog een roller terug die ik niet gebruik.

De tijd verstrijkt. Ik hul mij in een regenpak en trap me zowel van binnen als van buiten nat. Met de roller in mijn hand heb ik twee wachtenden voor me. Een komt iets huren en krijgt uitleg over het gebruik. Daarna komen de formulieren aan bod. Ik gok een minuutje of tien.

Nummer twee is aan de beurt. Komt ook iets ruilen, met een verschil: hij heeft geen bonnetje. De dame is hem behulpzaam maar daar gaat zeker ook een minuut of tien overheen. Achter mij stapelen de wachtenden zich op of schuifelen zich naast mij. Ik zie alles.

Mijn beurt. Ik overhandig de roller er zeg dat ik wél een bonnetje heb. De knappe jonge dame lacht en zegt dat ze me begrijpt. En dat het ook aanmerkelijk scheelt in de tijd. In mijn hoofd tel ik en ben nog niet bij 60, wanneer zij mij het bonnetje met het terug te krijgen bedrag overhandigt.

Ik lach lief en meld haar dat we onder de minuut zijn gebleven. Ze lacht lief terug.

In de winkel wordt mijn verf gemend en ik haal nog een blik iets anders. Voor me, bij de kassa, ouwehoert een onaangename zestiger dat 40 euro voor een blikkie verf wel echt te veel is en waarom hij geen korting krijgt. U begrijpt, ik wissel van kassa. Wanneer ik daar sta, doet de zestiger een paar stappen achteruit en manoeuvreert zijn karretje terug de winkel in. Hij houdt het voor gezien. De man die achter mij stond is aan de beurt, rekent af en is weg.

Bij mijn kassa staat een oma met een rolletje roze afplaktape zonder prijs. Ofzo. De kassière belt en er komt zo iemand. Gelukkig werkt ze door en mag ik betalen. Ik hijs mij weer in het regenpak en fiets terug.

Thuis haal ik mijn zakken leeg. Het bonnetje met mijn retourbedrag ligt op tafel. Er staat op: alleen vandaag en in deze bouwmarkt in te wisselen.

Zo'n dag.

No Comments Yet.

Leave a comment